میکروآلبومین

میکروآلبومین از دو کلمه میکرو به معنای خیلی کم و آلبومین که یک نوع پروتئین در خون است تشکیل شده و معنای آن وجود مقادیر خیلی کم پروتئین در ادرار است.

آسیب به کلیه در دیابت مراحل مختلفی دارد که یکی از مراحل اولیه آن میکروآلبومین است. روش انجام آزمایش میکروآلبومین هم معمولا به صورت جمع آوری ادرار 24 ساعته (یا حتی 12 ساعته است) که کمتر 30 میلی گرم طبیعی و بین 300-30 میلی گرم بیانگر وجود میکروآلبومین در ادرار است. راه حل دیگر که بعضی از آزمایشگاهها آنرا انجام می دهند آزمایش یک نمونه ادرار صبحگاهی است که در آن نسبت آلبومین به کراتینین ادرار اندازه گیری می شود و تفسیر نتایج آن مشابه تست ادرار 24 ساعته است. نکته مهم در این آزمایش نتایج مثبت کاذب آن است. یعنی بعضی از عوامل ممکن است باعث مثبت شدن این تست شوند در حالی که کلیه هیچ صدمه ای از دیابت ندیده است. این عوامل عبارتند از: کنترل نامناسب قند خون (HbA1C بالا)، فشار خون بالا،کسالت و تب، ورزش قبل از تست، مصرف بعضی داروها مثل آسپیرین، کورتون یا آموکسی سیلین و نیز عادت ماهیانه در خانمها. در صورت وجود هر یک از این حالتها باید انجام آزمایش میکروآلبومین را به تعویق انداخت.

نکته مهم دیگر این است که تنها یک بار مثبت شدن این آزمایش نشاندهنده آسیب کلیه نیست بلکه باید یک بار دیگر هم تکرار شود. اگر در تکرار هم نتیچه قبلی تایید شد، تشخیص میکروآلبومین داده می شود. در این حالت همزمان هم باید A1C را پایین آورد و هم مصرف داروهایی مثل انالاپریل را شروع نمود تا از پیشرفت این عارضه جلوگیری کرد. رعایت این نکات به راحتی قادر هستند تا این عارضه را کنترل نمایند. به طور کلی تمامی دوستانی که بیشتر از 5 سال از ابتلایشان به دیابت نوع 1 گذشته باید سالی یکبار این آزمایش را انجام بدهند.

میکروآلبومین در ادرار

یک کلیه سالم در حین جداسازی و دفع مواد زاید تولیدشده در بدن، مواد مفید خون را در بدن نگه میدارد ولی کلیه بیمار و آسیب دیده نمیتواند مانع دفع مواد مفید در ادرار شود و این مواد از جمله آلبومین (پروتئین اصلی خون) در ادرار ظاهر میشوند. در موارد شدید و پیشرفته بیماری مقدار پروتئین ادرار زیاد و قابل اندازه گیری میشود ولی آزمایش میکروآلبومین میتواند مقادیر بسیار کم آلبومین را در مراحل اولیه و بسیار خفیف بیماری حداقل 5 سال قبل از آسیب جدی کلیه تشخیص دهد.

آزمایش میکروآلبومین ادرار معمولا برای بیماران دیابتی (مرض قند) و بیماران فشارخونی تجویز میشود زیرا این دو بیماری شایع، عوامل اصلی آسیب رساندن به کلیه میباشند و کنترل آنها در مراحل اولیه موفقیت آمیز بوده و مانع پیشرفت بیماری و آسیب های جدی تر مثل نارسایی کلیه میشود. آسیب وارد شده به کلیه قابل برگشت نیست. آزمایش میکروآلبومین در بیماران دیابت نوع 1 حداقل سال یکبار پس از 5 سال از شروع بیماری و در بیماران دیابت نوع 2 سالانه از شروع تشخیص بیماری انجام میشود.

این آزمایش روی یک نمونه ادرار صبحگاهی یا جمع آوری ادرار 24 ساعته انجام میشود و نیاز به ناشتایی نداشته و جواب آن همان روز آماده میشود. اگر میکروآلبومین ادرار صبحگاهی بالاتر از حد طبیعی باشد ممکن است پزشکتان بخواهد نتیجه را با ادرار 24 ساعته تایید کند یا 1 تا 2 نوبت دیگر با فاصله زمانی 1 تا 2 ماهه آزمایش درخواست کند که از همیشگی بودن دفع آلبومین اطمینان یابد. ادرار 24 ساعته حین جمع آوری تا تحویل به آزمایشگاه باید در یخچال نگهداری شود.

مقدار طبیعی میکروآلبومین در ادرار 24 ساعته باید کمتر از 30 میلیگرم باشد. مقادیر بین 30 تا 300 میکروگرم میکروآلبومینوری به حساب آمده دلیل بر آسیب اولیه و خفیف کلیه است. مقادیر بالاتر از 300 میلیگرم در روز دال بر آسیب شدید کلیه است و ماکروآلبومینوری نام دارد. ورزش سنگین، عفونت ادراری، وجود خون در ادرار (مثلا بدلیل سنگ کلیه)، برخی داروها و کم آبی بدن (مثلا هنگام اسهال شدید) نیز میتوانند باعث افزایش میکروآلبومین ادرار شوند.

بررسی دقیق تر شامل اندازه گیری دفع آلبومین ادرار و دفع کراتینین ادرار ( شاخص دفع مواد زاید از کلیه) و محاسبه نسبت این دو به یکدیگر است.

 این مقاله باز به روز رسانی خواهد شد.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

نمایشگاه مجازی فارس، ارایه دهنده محتوای فاخر فارسی، مقالات مفید و گلچین شده از سراسر وب
+98-936-917-5733