سفرهای میان‌سیاره‌ای

سفرهای میان سیاره ای

انسان پس از اینکه سیاره زمین را به گند و کثافت کشید، در نظر دارد تا به ماه و دیگر سیارات برود.

در ادامه مطلب برداشته شده از ویکیپدیای فارسی را که توسط وبسایت نمایشگاه مجازی فارس، بازبینی، ویرایش و منتظر شده را بخوانید:

زنذگی روی مریخ مفهمومی است که بسیاری از انسان‌ها از قرن‌های پیش بدین‌سو به دلیل نزدیکی و شباهت این سیاره به زمین به آن باور داشتند. در این مورد گمانه‌زنی‌های بسیاری زیادی موجود است اما تا به امروز هیچ مدرک معتبری از وجود زندگی در مریخ وجود ندارد. اگرچه مدارک بسیاری وجود دارند که ثابت می‌کنند که مریخ قبلا قابل سکونت و همانند زمین بوده است. جستجوهای جدی برای شواهدی از زندگی در سده نوزدهم میلادی آغاز شد، و تا به امروز از طریق تحقیقات تلسکوپی و ماموریت‌های فرود ادامه دارد. در اوایل بیشتر این تحقیفات روی پدیدارشناسی متمرکز شده بود اما امروزه علم مدرن تمرکز خود را روی جستجو برای آب، مواد شیمیایی و زیستی در خاک و سنگ، و بیومارکر در جو مریخ جلب کرده‌است.

مریخ ۲۳۰ میلیون کیلومتر با زمین فاصله دارد و سفر به آن هفت تا هشت ماه طول می‌کشد (بسته به موقعیت دو سیاره). فضانوردان این مدت را در فضایی بسیار تنگ (بسیار کوچکتر از اقامتگاهشان در مریخ) می‌گذرانند. دوش گرفتن هنگام سفر انجام نخواهد شد و استحمام با حوله خیس است. غذا هم کنسروی یا منجمد خواهد بود. مسافران مریخ برای جلوگیری از تحلیل رفتن ماهیچه ها باید روزی سه ساعت نرمش کنند و در صورتی که با توفان خورشیدی مواجه شوند، باید تا چند روز را در محفظه‌ای حتی کوچکتر در قسمت بیشتر حفاظت شده موشک بگذرانند.
انرژی بر واحد جرم (دلتا وی) که برای رفتن از زمین به مریخ لازم است از همه سیارات دیگر، به‌جز ناهید (زهره)، کمتر است. با استفاده از مدار ترابرد هوهمان سفر به مریخ حدود ۹ ماه به‌درازا می‌کشد. مسیرهای دیگر سفر نیز که کوتاهتر هستند و سفر به بهرام را طی شش یا هفت ماه امکان‌پذیر می‌کنند نیز وجود دارند اما میزان سوخت و انرژی مورد نیاز پیمودن این مسیرها به مراتب بیشتر از مدار هوهمان است. این مسیرهای میان‌برهم‌ اینک مسیر استاندارد سفر مأموریت‌های رباتی از زمین به بهرام است.

سفرهای کوتاه‌تر از شش ماه به مریخ نیازمند تغییر سرعت‌های بیشتر و در نتیجه سوخت بسیار بیشتر هستند که میزان سوخت مورد نیاز به تناسب کاهش مدت سفر به صورت تصاعدی افزایش می‌یابد. پیمودن چنین مسیرهای میانبری با راکت‌های شیمیایی توجیه اقتصادی ندارد اما با فناوری‌های نوین پیشرانش فضایی که به تازگی آزمایش شده، کاملاً توجیه‌پذیر و قابل اجرا است. پیشرانه مغناپلاسمایی[(واسمیر VASIMR) و راکت هسته‌ای نمونه‌هایی از این فناوری‌ها جدید هستند؛ با فناوری اول سفر به مریخ در مدت چهل روز و با فناوری دوم حتی در دو هفته امکان‌پذیر خواهد شد.

فناوری‌های شتابگیری ثابت همچون بادبان‌های خورشیدی و رانه‌های یونی که مدت سفر را به چند هفته کاهش می‌دهند نیز برای سفر به بهرام قابل استفاده هستند.

فضانوردانی که به مریخ سفر کنند با خطر تابش‌های کیهانی و بادهای خورشیدی روبه‌رو هستند که اگر از این فضانوردان محافظت کافی نشود مسئله بیماری سرطان برای آن‌ها پیش خواهد آمد. اثرات سفرهای درازمدت انسان در فضا هنوز به طور کافی بررسی نشده‌است اما دانشمندان ریسک گرفتن سرطان در سفرهای میان‌سیاره‌ای را میان ۱ تا ۱۹ درصد برآورد می‌کنند. پژوهشگران نزدیک‌ترین برآورد را برای مردان ۳٫۴ درصد عنوان می‌کنند و برای زنان به خاطر اینکه بافت غده‌ای بزرگ‌تری دارند درصدهای بالاتری را تخمین می‌زنند.


چالش‌های سفر بشر به مریخ

  • هزینه سفر به مریخ چیزی در حدود ۶ تا ۵۰۰ میلیارد دلار برای ارسال خدمه تخمین زده شده است
  • سفر به مریخ می‌تواند به عنوان تهدیدی برای سلامتی خدمه سفر کننده به آن باشد برای مثال قرارگیری در معرض پرتوهای کیهانی با امواج قوی و پرتو افکنی‌های یونی
  • در ۳۱ می سال ۲۰۱۳ دانشمندان ناسا اعلام کردند انجام پرواز و ارسال خدمه به مریخ، می‌تواند شامل ریسک باشد
  • تأثیرات منفی قرارگیری طولانی مدت در محیطی با جاذبه کم که می‌تواند عوارض بدی بر بدن انسان داشته باشد مانند از دست دادن بینایی
  • تأثیر بر روح و روان و عوارض روانشناختی که به سبب دوری از شرایط زمینی برای مدت طولانی، کمبود امکان ارتباط با زمین و غیرممکن بودن تماس زنده و مستقیم با زمین
  • زندگی کردن خدمه در شرایط متفاوت با آنچه در زمین است
  • در دسترس نبودن تجهیزات پزشکی همانند تجهیزات در زمین
  • انتشار آلودگی‌های مناطق مسکونی، در مریخ
  • انتشار میکروب‌های زمینی به طور مستقیم یا توسط تجهیزات

اگر چه این موارد از مهمترین چالش‌های سفر به مریخ است اما تأمین سوخت نیز یکی از چالش‌ها می‌تواند باشد و از جمله نکات مثبت سفر می‌توان به تولید متان و اکسیژن در مریخ توسط H2O موجود در محیط مریخ (ترجبحا آب به صورت یخ) و هم چنین از CO2 موجود در جو با استفاده از تجهیزات پیشرفنه.

آیا بهتر نیست همین کره زمین خودمان را سالم نگه داریم؟؟

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

نمایشگاه مجازی فارس، ارایه دهنده محتوای فاخر فارسی، مقالات مفید و گلچین شده از سراسر وب
+98-936-917-5733