از اظهارات وزیر امور خارجه، جان کری در پایان مذاکرات هسته ای در وین

امروز، با اعلام برنامه جامع اقدام مشترک، ایالات متحده، شرکایمان در گروه ۱+۵ و اتحادیه اروپا و ایران گامی قابل راستی آزمایی را برداشته اند که ما را از احتمال گسترش سلاحهای اتمی دور می کند و به سوی شفافیت و همکاری می برد. گامی است که ما را از شبح درگیری دور می کند و به احتمال صلح نزدیکتر می سازد. مدت زمانی طولانی است که این لحظه در حال ساخته شدن است، و ما به سختی کار کرده ایم تا به اینجا برسیم. راه حل برای چالشی این چنین، هرگز به آسانی به دست نمی آید – نه وقتی که شرایط چنین حساس است، نه وقتی که موضوعات تا این حد فنی هستند، و نه وقتی که هر تصمیم به طور مستقیم امنیت منطقه ای و جهانی را تحت تاثیر قرار می دهد.

اختلاف ما هرگز با مردم ایران نبوده است و ما درک می کنیم که تحریمهای مرتبط با برنامه اتمی ایران تا چه حد بر زندگی ایرانیان اثر گذاشته است. به خاطر توافقی که امروز به دست آمد، آن شرایط تغییر خواهد کرد. جامعه جهانی در ازای تغییرات عمده ای که ایران پذیرفته است تا در برنامه اتمی اش ایجاد کند تحریمهای مربوط به برنامه اتمی علیه اقتصاد ایران را برخواهد چید.
من باید از افراد مهمی تشکر کنم – در آغاز پرزیدنت اوباما، که شجاعت آغاز این فرآیند را زمانی که بسیاری فکر می کردند دستیابی به اهداف غیر ممکن است، داشت و این روند را از آغاز تا پایان هدایت کرد. پرزیدنت در پافشاری بر اینکه ایران هرگز نباید سلاح اتمی داشته باشد و به همان میزان در اینکه باید به دیپلماسی فرصت منصفانه داد تا به این هدف برسد، مصمم بوده است و در نهایت می خواهم احترام عمیق خود را برای رویکرد جدی و سازنده ای که نمایندگان ایران به مذاکرات ما آوردند ابراز کنم. وزیر امور خارجه جواد ظریف، دکتر علی صالحی، و تیم آنها مذاکره کنندگان سرسختی بودند، اما همیشه حرفه ای عمل کردند و همیشه بر یافتن راه حلهایی برای مشکلات سخت متمرکز بودند. و ما توانستیم با احترام متقابل به این گفتگوها نزدیک شویم. حتی زمانهایی که احساسات در اوج بودند ما هرگز چشممان را از هدف که توافقی بود که به بهترین منافع بلند مدت همه اطراف نگران بیانجامد، بر نداشتیم.
ما تحت هیچ توهمی نیستیم که بخش دشوار کار به پایان رسیده است. ما اکنون به مرحله ای تازه ای می رسیم – مرحله ای که به همان اندازه حیاتی است و ممکن است مشخص شود به همان اندازه سخت باشد – و آن مرحله اِجراست. صد و یازده صفحه ای که بر سر آن توافق کردیم در برگیرنده تعهدات همه طرفهاست. اما در نهایت زندگی یا مرگ این توافق بسته به این دارد که رهبران تصمیم بگیرند به آن پایبند باشند و تعهداتی را که داده اند اِعمال کنند.
دلیلی برای خوش بین بودن وجود دارد. در ژانویه سال پیش، ما با پذیرفتن برنامه اقدام مشترک اولین گام را برداشتیم. آن زمان شکاکین به ما گفتند که که ما اشتباهی بزرگ مرتکب شده ایم که ایران هرگز( آن تعهدات را) رعایت نخواهد کرد. اما آنها در اشتباه بودند. همه طرفها به تعهداتشان عمل کردند. روند دیپلماسی به پیش رفت.
نفع همه دنیا در اطمینان حاصل کردن از این است که در این مورد هم چنین است. این پیمان، اگر به طور کامل اعمال شود، نه تنها دنیا را از آنچه که امروز هست امن تر می کند، همچنین ممکن است در نهایت فرصتهایی را برای شروع پرداختن به چالشهای منطقه ای که بدون داشتن چنین توافقی قابل حل نیستند، فراهم کند. ۱۸ ماه گذشته بار دیگر نمونه ای از قدرت تمام عیار دیپلماسی بود، برای ایجاد راهی مسالمت آمیز به جلو، بدون توجه به اینکه تا چه حد غیر ممکن به نظر برسد. بی شک هر کشوری که در ۱۸ ماه گذشته بر سر میز بوده، دیدگاه داخلی خود را برای مد نظر قرار دادن داشته است. ایالات متحده نیز مستثنی نیست. در آمریکا آینده برنامه اتمی ایران برای مدتی طولانی است که مرکز توجه گفتگوها بوده است و من شک ندارم که این گفتگو در روزهای آینده شدید تر نیز خواهد شد.
ما از فرصت تعامل استقبال می کنیم. این ها موضوعات حیاتی مهمی هستند و مستحق گفتگوهایی دقیق و بر اساس حقایق. از آغاز، پرزیدنت اوباما و من متعهد شده ایم که به چیزی کمتر از یک توافق خوب – خوب برای آمریکا و شرکایمان، خوب برای همپیمانان و دوستانمان، خوب برای خاور میانه و خوب برای آرامش خاطر دنیا – رضایت ندهیم. این آن چیزی است که در پی آن بودیم؛ این آن چیزی است که طی ماههای طولانی سخت گفتگو ها ما بر آن تاکید کردیم ؛ و این دقیقا همان چیزی است که ما باور داریم امروز به آن رسیده ایم.

منبع

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

نمایشگاه مجازی فارس، ارایه دهنده محتوای فاخر فارسی، مقالات مفید و گلچین شده از سراسر وب
+98-936-917-5733