کنترل بچه ها با فریاد زدن

برای چی تا داد نزنیم بچه ها حرف گوش نمی کنند؟!

اگر گوش کنند البته!

یادم هست برادر بزرگ من در مدرسه راهنمایی عضو تیم بسکتبال مدرسه شان بود. همیشه سر حمام کردن، با والدینم اختلاف داشت. یکبار از سر تمرین به خانه آمد. پدرم چند بار به او گفت که احتیاج به حمام دارد. دست آخر به دستور پدر، من و مادرم به کمک او دست و پای برادرم را گرفتیم، با لباس زیر دوش آب رهایش کردیم و بیرون آمدیم. پشت سر ما با همان لباسهای خیس بیرون آمد و به اطاقش رفت!

راستی چرا بچه ها همان بار اول به حرف ما گوش نمی کنند؟ دلایل زیادی دارد که اگر آنها را بدانیم کمتر عصبانی می شویم.

1- آنچه برای ما مهم است برای آنها اهمیتی ندارد. مثلا برادر من نمیفهمید چرا باید همین الان حمام بگیرد!(؟) برای بچه ها کارهای خیلی مهمتری وجود دارند که به چشم ما نمی آیند. به قول پیاژه، بازی مهمترین فصل کتاب کودکی است. بازیهای بچه ها را ناتمام نگذاریم. به آنها وقت بدهید بازیشان را تمام کنند. اگر خودتان هم وارد بازی شوید که نور علی نور است. البته از قبل میزان وقت را اعلام کنید و بر سر آن توافق نمایید.

2- خودمان طوری بارشان آورده ایم که تا داد نزنیم گوش نکنند. باور کنید همینطور است. برای رفع این عادت از آنسر خانه فریاد نکشید و دستور ندهید. به او نزدیک شوید، با او ارتباط برقرار کنید. لمسش کنید و در مورد کاری که دارد انجام میدهد یکی دو جمله صحبت کنید. آنگاه بگویید ” عزیزم باید یک چیزی بهت بگم!” بعد صبر کنید تا نگاهتان کند. اگر نگاه نکرد از او بخواهید کاری که دارد میکند را موقتا متوقف کند. تا وقتی نگاهتان نکرده درخواست خود را اعلام نکنید. بعد مثلا بگویید ” باید بری حمام میخواهی الان بری یا 5 دقیقه دیگه بدون جرو بحث” اگر چانه زد مثلا روی ده دقیقه توافق کنید ولی بعد بگویید: “خیلی خوب، قبول! ده دقیقه بدون یک کلمه حرف! باشه؟ بزن قدش!” سر حرفتان بایستید. اگر نه همان آش است و همان کاسه.

3- گاهی آنها به کمک ما نیاز دارند. آیا برای خودتان پیش نیامده که چشم برداشتن از صفحه مانتیور برایتان واقعا مشکل باشد؟ تازه او بچه است. در ادامه مثال قبلی، کمی قبل از ده دقیقه به او یادآوری کنید. بعد بیایید و بگویید “خوب عزیزم. ده دقیقه شد. قرارمان که یادت هست. ده دقیقه بدون یک کلمه حرف!” بعد به او کمک کنید تا از کاری که دارد میکند، دل بکند. مثلا … “دوست داری این دو تا ماشین (یا عروسک ) هم با تو بیان حمام؟ تو اونو بیار من اینو میارم”

4- ناحیه کورتکس پیشانی آنها هنوز در حال رشد است (بسیار مهم). برای همین، توانایی انتقال سریع از یک فعالیت به فعالیت دیگر را هنوز به طور کامل دارا نیستند. اگر تمرین کنند که اینکار را انجام بدهند، رشد مغزی آنها سرعت بیشتری به خود میگیرد. لازمه این کار این است که کودکان انتقال به فعالیت دیگر را با کمال میل انجام بدهند. این میل وقتی در آنها ایجاد میشود که با شما رابطه خوبی داشته باشند و فعالیت بعدی برایشان لذت بخش باشد. اگر در حال جیغ زدن در آغوش شما به حمام برود، نه تنها کورتکس پیشانیش رشد نمیکند، بلکه ناحیه تحتانی که مسئول دعوا کردن و جنگ و گریز است، رشد خواهد کرد.

5- آنها احساس خوبی ندارند. بسیاری از اوقات بچه ها حرف گوش نمیکنند چون معتقدند کسی به حرف آنها گوش نمی کند و متاسفانه حق دارند. بعضی حرفهایشان را با ملایمت تکرار کنید تا بدانند گوش داده اید. مثلا ” شنیدم مامان! گفتی حموم نمیری و از حموم خوشت نمیاد. شرط میبندم وقتی بزرگ شدی، اصلا پاتو تو حموم نمیذاری! نه؟ امشب واقعا احتیاج به حموم داری. خوب حالا بگو ببینم کدوم یکی را میخوای؟ حموم کنی یا دوش بگیری؟”

6- به ما احساس نزدیکی نمی کنند. بچه ای که با والدینش احساس غریبگی میکند، تمایلی به گوش کردن به حرف آنها ندارد. احساس غریبگی گاهی به خاطر ساعتهای طولانی دور بودن از والدین است. یا اینکه والدین با او مهربان نیستند. یا اینکه او احساس میکند که شما به خواهر یا برادرش توجه بیشتری میکنید. سعی کنید با او وقت بیشتری بگذرانید. بیاد داشته باشید که بهترین هدیه ای که شما میتوانید به او بدهید وقت و توجه شما است.

7- آنها امیدشان را نسبت به ما از دست داده اند. بچه ها به طور غریزی برای اطفای نیازهای عاطفی و یافتن راه زندگی به والدین خود امیدوارند. اگر فکر کنند که والدین طرفدار آنها هستند، دلشان میخواهد که حرفشان را گوش کنند. ولی اگر به هر دلیلی قانع شوند که نمی توانند روی والدین خود حساب کنند، حرفشان را گوش نمی کنند و مدام جر و بحث میکنند. چاره این هم مثل بند قبلی است. روزی نیمساعت وقت اختصاصی دو نفره با او بگذرانید و نوع فعالیت را به انتخاب او بگذارید. این کار بقدری ساده است که والدین تاثیرات شگرف آن را باور نمی کنند.

8- بچه ها هم آدمند! حرف زور همه را آزار میدهد. هرچه بیشتر امر و نهی بشنوند، بیشتر لج میکنند. امر و نهی و داد و فریاد را کنار بگذارید. سعی کنید با فرزند خود ارتباط عاطفی برقرار کنید. بجای کنترل کردن، یاد بگیرید که راهنماییش کنید. بطور کلی اگر بتوانید از ابتدا با کودکتان پیوند عاطفی مناسبی برقرار کنید، اصلا نیازی به توصیه های فوق ندارید.

رزا خورشیدی مشاور خانواده LMFT با نگاهی آزاد به سایت آها پرنتینگ

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

نمایشگاه مجازی فارس، ارایه دهنده محتوای فاخر فارسی، مقالات مفید و گلچین شده از سراسر وب
+98-936-917-5733