ما مردم، تقصیری نداریم

ما مردم، تقصیری نداریم!

همیشه به ما گفته‌اند که چطور بمیریم و بعد از مرگ چه کنیم و چطور به پرسش‌ها پاسخ دهیم، اما کسی به ما یاد نداد که چطور زندگی کنیم.

ما روی موضوع مردن، خیلی بیشتر از زندگی کردن تسلط داریم، کسی که از راه کفن‌پیچ کردن جنازه و فروش قبر درآمد کسب می‌کند، دلیلی نمی‌بیند که نگران سلامتی و جان شهروندان باشد.

اصلا نباید انتظار داشت که کسی نگران حال مردم باشد، چون خودشان هم نگران حال خودشان نیستند. هر چیزی را به هر مقداری که می‌خواهند می‌خورند، هر دودی را می‌کشند، هر مطلبی را می‌خوانند و هر ویدئویی را تماشا می‌کنند و به تماشای هر صحنه خطرناکی می‌ایستند. پس انتظار ندارند کسی نگران آنها باشد.

هیکل فرزندان خود را بزرگ می‌کنند و سپس آنها را به مدرسه و دانشگاه می‌سپارند تا شاید تربیت یاد بگیرند. اگر نگرفتند هم برای آنها زن یا شوهر پیدا می‌کنند تا همسرش این کار را بکند. اگر باز هم چیزی نیاموخت، طلاق را پیشنهاد می‌کنند.

وقتی خود مردم نگران خودشان نیستند، آموزش و پرورش نگران آنها باشد؟ ‌وزارت‌خانه‌ای که هنوز با شیوه تفکر ۱۰۰ سال قبل اداره می‌شود و هنوز به قرن جدید قدم نگذاشته؟

پس‌چه کسی نگران مردم باشد؟

صداوسیمای سیاسی که دیگر اثرگذاری ندارد و بیشتر بینندگان آن زندانیان دربند و مسافران منتظر در لابی فرودگاه و ترمینال اتوبوس و ایستگاه راه‌آهن هستند؟

منطقی نیست که انتظار داشته باشیم در این میان شهرداری به فکر مردم زنده باشد.

پس چه کسی باید نگران مردم باشد؟

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply