اختلال شخصیت بدبین یا پارانوید

اختلال شخصیت بدبین یا پارانوید

DSM_IV_TR اختلالات شخصیت {personality disorders} را به عنوان یک الگوی پایداری از تجربه و رفتار درونی تعریف می کند که به طور قابل ملاحظه ای از نتظارات فرهنگی فرد٬حداقل در دو مورد از موارد شناخت٬خلق٬کارکردهای بین فردی یا کنترل تکانه انحراف داشته باشد.

شروع آن می تواند از دوره نوجوانی یا دوره کودکی اولیه باشد.ولی معمولا در افراد ۱۸سال به بالا تشخیص داده می شود.اختلال شخصیت معمولا با پریشانی٬ناراحتی یا آسیب مهمی پیوند دارد.
اختلال شخصیت پارانویایی:
اصطلاح پارانوید به معنی مشکوک بودن ٬محتاط بودن٬و گوش به زنگ بودن نسبت به دیگران بر اساس این عقیده است که آنها قصد آسیب رساندن دارند.تفکر پارانوئید در اختلال های روانی گوناگونی وجود دارد.

ویژگی اصلی این اختلال شخصیت ٬الگوی پایداری از سو ظن و عدم اعتماد به دیگران است{این بد گمانی و بی اعتمادی فراگیر است}.علاوه بر این ٬این گونه افراد دارای حساسیت زیاد و دارای عاطفه محدودی هستند و اعمال دیگران را بر علیه خود تعبیر می کنند.بد گمانی آنان تا حدی است که بعضی اوقات درصدد تدارک امکانات دفاعی بر می آیند.در ایجاد رابطه صمیمانه با مشکلاتی مواجه هستند.

افرادی که به اختلال شخصیت پارانوئید مبتلا هستند٬اغلب اهل جر و بحث ٬و خشک و عصبی اند.

افراد پارانوئیدی به ندرت کمک بالینی طلب می کنند.ولی اگر آن قدر موقعیت سخت شود که مجبور به کمک جویی گردند ٬سخت ترین وظیفه درمانگر رخنه کردن در حصار سو ظن آنان است.

در حالات پیشرفته و شدید این اختلال٬تمام روابط بین فردی مختل می شوند .این اختلال می تواند در همه طیف های اجتماعی وجود داشته باشد٬ولی به ندرت به درمانگاه ها و بیمارستان ها مراجعه می کنند.

این بیماران با استفاده از مکانیسم دفاعی فرافکنی ٬تکانه ها و افکار نامقبول خود را به دیگران نسبت می دهند.

آنها همچنین آمادگی دارند اظهارات بی غرضانه و رویدادهای جزیی را به عنوان چیزی که معنی پنهان یا تهدید کننده دارد٬سو تعبیر کنند.

مقدار خاصی تفکر و رفتار پارانوئید می تواند در برخی موقعیت ها٬مانند شرایط سیاسی خطرناکی که افراد باید مراقب زنده ماندن خود باشند ٬مناسب باشند٬اما افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید به صورتی فکر و رفتار می کنند که به محیط شان ربطی ندارد.

همه گیر شناسی میزان شیوع این اختلال نیم تا دو ونیم در صد است.و در مردان بیشتر از زنان دیده می شود.اعتقاد بر این است در بین گروه های اقلیت ٬مهاجران و ناشنوایان شایعتر از جمعیت کلی است.

به طور کلی ٬این بیماران در زمینه کار و زندگی با دیگران مشکلات همیشگی دارند و برای آنان مسائل شغلی و زناشوئی فراوان به وجود می آید.البته در موقعیت های اجتماعی٬افراد مبتلا به این اختلال ممکن است کارآ و مرتب به نظر برسند اما در دیگران ایجاد ترس و تعارض می کنند.

مطالعات در مورد سیر و پیش آگهی این بیماری نشان می دهد که در بعضی از بیماران٬اختلال شخصیت پارانویایی در تمام طول عمر وجود دارد.

در بعضی افراد نشانه های پارانوئیدی پیشرو اسکیزوفرنی است.

شواهد جدید حاکی از آن است که افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید و آنهایی که به اختلال اسکیزوفرنیک مبتلا هستند٬ساختار ژنتیکی مشابهی دارند.

نظریه پردازان روان پویشی٬این اختلال را به صورت نوعی نگریستن به دنیا توجیه می کنند که به موجب آن٬فرد قویا به مکانیزم دفاعی فرافکنی متکی است بدین معنی که دیگران٬نه خود فردبه گونه ای تصور می شوند که انگیزه های منفی یا زیان آور دارند.

در مقابل نظریه پردازان شناختی – رفتاری ٬فرد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید را به صورت کسی در نظر می گیرند که فرضهای اشتباهی در مورد دنیا دارد و مشکلات واشتباهات شخصی را به دیگران نسبت می دهد.
ویژگی های تشخیصی:

افراد مبتلا به این اختلال شخصیت ٬طبق چهار مورد زیر یا بیشتر ٬نسبت به دیگران بی اعتمادی و سو ظن فراگیر دارند و انگیزه های آنها را بد خواهانه تعبیر می کنند:

۱:سو ظن ناموجه مبنی بر اینکه دیگران می خواهند انها را استثمار کنند٬یا آنها را فریب دهند.

۲:اشتغال ذهنی به تردیدهای ناموجه درباره وفادار بودن یا قابل اعتماد بودن دیگران.

۳:عدم تمایل برای در میان گذاشتن اسرار با دیگران از ترس اینکه مبادا آنها این اطلاعات را علیه ایشان مورد استفاده قرار دهند.

۴:گرایش به برداشت کردن معانی تحقیر آمیز یا تهدید کننده پنهان از اظهارات یا رویدادهای بی زیان.

۵:گرایش به به دل گرفتن کینه ها.

۶:برداشت حملات شخصی که برای دیگران آشکار نیست و گرایش به پاسخ دادن با حملات متقابل خشم آلود.

۷:سوظنهای ناموجه مکرر نسبت به وفادار بودن همسر یا شریک جنسی.

تشخیص های افتراقی

۱:اختلال شخصیت پارانوئید را معمولا می توان از اختلال هذیانی تفکیک کرد چون هذیان های با ثبات در اختلال شخصیت پارانوئید وجود ندارد.

۲:از اسکیزوفرنی پارانوئید قابل تشخیص است چون توهمات و اختلال تفکر صوری در اختلال شخصیت پارانوئید موجود نیست.

۳:اختلال شخصیت پارانوئید را می توان از اختلال شخصیت مرزی تفکیک کرد چون بیماران پارانوئید ندرتا قدرت برقراری روابط تنگ و پر آشوب خاص بیماران مرزی را دارند.

۴:بیماران پارانوئید فاقد سابقه طولانی رفتار ضد اجتماعی هستند.

۵:بیماران مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوئید کناره گیر هستند و افکار پارانوئید ندارند.

در بعضی از افراد مبتلا به این اختلال٬با پیشرفت سن یا کاهش استرس٬صفات پارانوئید تبدیل به واکنش سازی شده و توجه متناسب به اصول اخلاقی و اهمیت یه رفاه دیگران می شود.

درمان
۱ـروان درمانی:

رواندرمانگر باید در تمام مناسباتش با بیمار روراست باشد.مثلا اگر درمانگر به علت اشتباه یا قصور ٬دیر رسید و مورد اعتراض بیمار واقع گردید٬اظهار حقیقت و یک عذر خواهی مختصر بهتر از توضیحات دفاعی تاثیر می گذارد.
درمانگر نباید فراموش کند نقطه ضعف بیمار در زمینه اعتماد و صمیمیت است.رواندرمانی انفرادی مستلزم برخورد نه چندان گرم از جانب درمانگر است.بیماران پارانوئید معمولا در گروه درمانی خوب جا نمی افتند معهذا رواندرمانی گروهی برای بالا بردن مهارت های اجتماعی و کاهش سو ظن آنها از طریق ایفای نقش مفید می تواند باشد.
برخورد با اتهامات هذیانی باید با واقعگرائی ولی بدون تحقیر و ملایمت صورت گیرد.

۲-درمان داروئی:

درمان داروئی برای فرونشاندن اضطراب و تحریک مفید است .در اکثر موارد یک داروی ضد اضطراب ٬مثل دیازپام کافی است.اما در مواردی برای درمان تحریک شدید و تفکرنیمه هذیانی بیمار استفاده از نورولپتیک ها مثل هالوپریدول برای مدتی کوتاه ضرورت پیدا می کند.

این مقاله که در 11 سپتامبر 2014 قبلا ارسال شده بود، مجددا بازپخش شده

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

نمایشگاه مجازی فارس، ارایه دهنده محتوای فاخر فارسی، مقالات مفید و گلچین شده از سراسر وب
+98-936-917-5733